Anoreksja vs. Bulimia

Zastanawia mnie jeden fakt, dużo się mówi i pisze o anoreksji, o jej skutkach, a mało się mówi o bulimi. Dlaczego??

Dlaczego na bulimie i anoreksje częściej choruja dziewczęta niż chłopcy?

Jest to bardzo ważne pytanie, ponieważ rzadko obserwuje się przypadki zachorowań na bulimie i anoreksje wsród chlopakow. Jak powszechnie wiadomo to dziewczeta zwracaja bardziej uwage na swoj wyglad niz chlopacy, jednak moga zdarzyc sie przypadki metroseksualne jednak na ewenementach nie bede sie skupiac. Dziewczęta chca byc szczuple i updabniac sie do modelek oraz podobac sie chlopcom, dlatego tak bardzo zwracaja uwage na swoja sylwetke. Jednak dosc czesto tak radykalne odchudzanie doprowadza do bulimii i anoreskji. W psychice dziewczyn jest juz zakodowane, ze musza byc szczuple i miec taklie "osy".

Bulimia

Bulimia nervosa

Występuje wtedy, gdy jednostka spożywa skrajne ilości pokarmów a potem wymiotuje, oraz przyjmuje środki farmakologiczne, aby pozbyć się jedzenia z organizmu. Nadmierne uprawianie sportu, wykonywanie ćwiczeń mogą także mieć miejsce w celu upewnienia się, czy nie zwiększyła się waga ciała po obżarstwie. Ludzie z tym schorzeniem nie mają żadnego poczucia kontroli podczas gdy, jedzą w nadmiarze. Choroba ta rozpoczyna się często w późniejszych nastoletnich latach lub we wczesnej dorosłości. Podobnie jak osoby z anoreksją, osoby z bulimią ujawniają skrajny poziom zamartwiania się względem żywności, wagi ciała i sylwetki. Wielu ludzi z bulimią obżera się i oczyszcza organizm z pożywienia w tajemnicy oraz wciąż utrzymuje normalną wagę ciała. Przez takie działanie, jednostka może często ukrywać chorobę latami. Uczucia wstrętu i wstydu po obżeraniu się są powszechne, podobnie jak uczucia ulgi po oczyszczeniu organizmu z pożywienia. Epizody obżarstwa mogą zdarzać się raz lub dwa razy w tygodniu oraz nie rzadziej niż klika razy dziennie. Mogą być powodowane depresją, nudą, złością, gniewem. u. Obżarstwo powoduje, że w organiźmie zmniejsza się ilość potasu, co może uszkodzić mięsień sercowy oraz zwiększyć ryzyko wystąpienia zawału serca. Częste wymiotowanie może doprowadzić do zaognienia przełyku i uszkodzenia zębów. Jeszcze jednym problemem spowodowanym bulimią są blizny na opuszkach palców spowodowane ich wpychaniem do gardła, by spowodować wymioty, zmiany cykli menstruacyjnych i zanik popędu seksualnego. Ludzie cierpiący na tą chorobę mogą wykazywać kłopoty w radzeniu sobie i kontrolowaniu impulsów, stresów, niepokoju. Mogą także ujawniać depresję, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (choroba, w której występują niepożądane myśli oraz zachowania, od których powtarzania nie można się powstrzymać) oraz inne choroby umysłowe. Problemy z alkoholem i narkotykami są także powszechne, u osób z bulimią.

Ogólnie więcej chyba artykułów poświęca się anoreksji, jej objawom i leczeniu, powinnyśmy zwrócić uwagę również na bulimię. Tak samo jak anoreksja, bulimia jest chorobą.

Anoreksja w świecie mody

Podobno o gustach się nie dyskutuje. A moda to osobisty wybór każdej osoby. Jednak to właśnie w świecie mody najbardziej widać co potrafi zrobić ta choroba z człowiekiem. Dziewczyny potrafią zrobić wiele aby zdobyć lukratywny kontrakt. Zaś projektanci i fotografowie stawiają coraz wyższe wymagania. A na wybiegach królują tzw "wieszaki" czyli według niektórych piękne modelki.

Jakiś czas temu w mediach trochę chałatu zrobiła śmierć modelki, która zmarła w wyniku anoreksji. Wiele osób zaczęło wtedy mówić o tym problemie. jednak pojawił się wtedy jakiś fotograf, który mówił że oddał by wiele za sesje z tą dziewczyną bo według niego była piękna.

Gen odpowiedzialny za skłonność do anoreksji

Polscy naukowcy odkryli gen odpowiedzialny za skłonność do anoreksji. Teraz szukają lekarstwa mogącego go obezwładnić. Zaczyna się niewinnie - odchudzaniem czy dietą, ale z dnia na dzień jest gorzej. Coraz mniejsze porcje, unikanie posiłków. W konsekwencji chroniczne głodzenie się, które prowadzi do śmierci 10 proc. wszystkich chorych.

Jadłowstręt psychiczny - bo tak określa się anoreksję - to jedna z najgroźniejszych współczesnych chorób. Jej ofiarami padają przede wszystkim dziewczyny w wieku dojrzewania i młode kobiety (w Polsce dotyczy to ponad 30 tys. z nich).

Przyczyn choroby upatrywano dotąd głównie w czynnikach środowiskowych, jak nieprawidłowe relacje rodzinne czy trudne sytuacje życiowe, oraz psychologicznych, np. zaniżonej samoocenie. Dlatego w leczeniu choroby - prócz hospitalizacji - skupiano się głównie na psychoterapii - pisze gazeta "Metro".

Odkrycie naukowców z Pomorskiej Akademii Medycznej może być więc przełomem zarówno w myśleniu o tej chorobie, jak i w jej leczeniu. Badania szczecińskiego zespołu wykazały, że za anoreksję odpowiadać mogą nie tylko czynniki środowiskowe, ale i pewien gen oraz związany z nim enzym, zwany w skrócie COMT. To on odpowiada za rozkład dopaminy, której rolą jest m.in. kontrolowanie łaknienia.

Naukowcy przeprowadzili eksperyment, w którym wzięło udział 80 kobiet z ciężkimi zaburzeniami odżywiania i kontrolna grupa 116 kobiet zdrowych. W obu grupach zbadano rodzaj genu COMT. Okazało się, że u anorektyczek dwa razy częściej niż u pozostałych kobiet występuje bardzo aktywna forma genu, co sprawia, że dopamina w ich organizmie rozkładana jest dużo szybciej niż u kobiet zdrowych.

Być może nasze odkrycie stanie się podstawą do opracowania metod i technik laboratoryjnych pozwalających na wczesne wykrycie choroby i genetycznych predyspozycji do niej - uważa dr Anna Grzywacz, współautorka badań. - Mogłyby to być na przykład testy genetyczne. Wskazywałyby one, czy dana osoba zachoruje na anoreksję, i to jeszcze zanim pojawią się objawy choroby, zagrożenie życia lub zdrowia. Wtedy można byłoby bardzo szybko podjąć odpowiednie działania - leczenie farmakologiczne czy psychoterapię.

KTO CHORUJE NA BULIMIE I ANOREKSJE?

Najczęściej predyspozycje do zachorowania na bulimie i anoreksje mają osoby w okresie dojrzewania mam tu na mysli wiek u dziewcząt 12-19 lat natomiast u chlopcow gdzie choroby ta zdarzaja sie niezwykle rzadko,ale mozna je zaobserwować to wiek 14-21 lat.Okres dojrzewania wiąże się z manifestacją własnego ciała, czyli niekaceptacja.Oczywiście choroby te bardzo często pojawaiaja się w tym okresie , jednak np. po 30 r.ż. również można zaobserwować te choroby.

anoreksja, bulimia a powrót do "normalności"

Osoby, które są chore na bulimię i anoreksję niewątpliwie mają problemy z powrotem do "normalnosci". Pisząc "normalnosc" mam tu na mysli przede wsztstkim powrót do normalnego, codziennego życia. Osoby chore zawsze będą mialy problemy z powrotem do codzeinnosci.Te choroby będą ich przesladować. Ich psychika zostala narażona na szkody, które będą rzutowaly na ich dalsze życie.Zawsze pojawi się chęć sprawdzania swojej wagi, a tym samym odchudzania. Oczywiscie osoby, które mają silną motywację, a tym samym silną psychikę mogą powrócić do "normalnosci", jednak będzie to wymagalo od nich przede wszystkim silnej determinacji i bodźca motywującego.

DEKALOG

Dekalog kojazy się z prawami. To są prawa, które dla motylków są najważniejsze. Zastanawiam jak muszą byś zdesperowane te osoby. Taki Dekalog znajduje się na każdej stronie związanej z anoreksja . To szczegułowe wytyczne prowadzone do tzw. "ideału czy prefekcji"jak kto woli to nazywać.

Dekalog pro-ana
1. Jeśli nie jesteś szczupla, to znaczy, że nie jesteś atrakcyjna.
2. Bycie szcupła jest ważniejsze od bycia zdrową.
3. Będziesz się głodziła i robiła wszystko co w Twojej mocy, aby wyglądać coraz szczuplej.
4. Nie będziesz jadła nadprogramowo bez poczucia winy.
5. Nie będziesz jadła niczego nadprogramowo bez ukarania siebie za to.
6. Będziesz liczyła każdą kalorię i ograniczała ich ilość.
7. Najważniejsze jest to, co mówi waga.
8. To proste: chudnięcie jest dobre, a przybieranie na wadze - złe.
9. Nigdy nie jesteś „zbyt” szczupla.
10. Bycie szczupła i niejedzenie są dowodami prawdziwej siły woli.
11. Waga jest wskaźnikiem moich codziennych sukcesów i porażek.
12. Wierzę w perfekcję i chcę ją osiągnąć.
13. Droga do szczęścia jest stawaniem się kimś lepszym niż wczoraj.

bulimia w ujęciu historycznym

Choć bulimia nie doczekała się w literaturze medycznej tak szczegółowego opisu historycznego jak anoreksja, jednak na pierwsze ślady jej występowania spotykamy już w II w. n.e. Słowo „bulimia" pochodzi z języka greckiego i oznacza wilczy apetyt, co nie jest całkiem adekwatne, ponieważ nie uwzględnia związanego z objadaniem się przeczyszczania. Galen, drugi po Hipokratesie wielki lekarz starożytności, uznany za ojca fizjologii eksperymentalnej, w II w. n.e. wspomniał o chorobie, którą nazwał bulimis. Uważał on, iż powodują ją kwasy żołądkowe, wysyłające do mózgu fałszywe sygnały. Na przestrzeni dziejów termin bulimia czy boulimie pojawia się od czasu do czasu w piśmiennictwie medycznym. W wieku XIX we Francji została skojarzona z cukrzycą. Jednak aż do czasów współczesnych bulimia była o wiele mniej znana niż anoreksja. Przykładowo, wiele studentek z lat sześćdziesiątych przypomina sobie koleżanki, które objadały się, a następnie wymiotowały. Wiadomo było wówczas, że nie jest to zachowanie normalne ani zdrowe, ale prawie nikt nie znał jego nazwy czy przyczyny. Obecne pokolenie studentów zna słowo bulimia równie dobrze jak anoreksja i prawie każdy zna kogoś, kto cierpi na jedną z tych chorób. Ciągle jednak wokół zaburzeń w przyjmowaniu pokarmów tworzona jest aura tajemniczości i panuje powszechna niechęć do poruszania tego tematu w rozmowach. „Święty jadłowstręt" i „poszczące dziewczęta"** Pojęcie anorexia powstało przez połączenie greckich słów: an (pozbawienie, brak) oraz (apetyt) i jest ogólnym określeniem na brak łaknienia lub awersję do pokarmu Tokarski, 1980). Najstarsze wzmianki o świadomym ograniczaniu ilości i rodzaju spożywanych pokarmów znajdujemy w średniowiecznych opisach żywotów świętych. Święty Antoni na przy kład jadał raz dziennie po zachodzie słońca. Święty Grzegorz z Nazjanzu żywił się chlebem tak stęchłym, że „podobnym raczej do błota". Święty Szymon Słupnik utrzymywać miał „dietę" wzorowaną na poście przestrzeganym przez Jezusa na pustyni. W ślad za świętymi Kościoła podążali członkowie wielu średniowiecznych wspólnot religijnych. Umartwianie ciała stanowiło wyraz „rozumnej służby Bożej" krzyżującej ciała z ich „namiętnościami i pożądaniami"(Roux, 1994). Tylko niektórzy z „wyposzczonych" świętych, tak jak Katarzyna ze Sieny, starali się przekonać swoich bliskich czy też władze kościelne, że ich dziwne ograniczone przyjmowanie pokarmów podyktowane zostało bezpośrednio przez Boga. Dla większości z nich wstrzymywanie się od jedzeni a było wyrazem własnej, podjętej w zaciszu klasztornej celi, decyzji poszukiwania świętości. Post bywał zresztą tylko jednym z elementów dążenia do duchowej doskonałości. Biczowania, znoszenie bez skargi ekstremalnych temperatur, rezygnacja ze snu, praca ponad siły dopełniały obrazu (Bell, 1985), Trudno jest jednoznacznie osądzić, czy przypadki „świętego jadłowstrętu" były średniowiecznymi odpowiednikami jadłowstrętu psychicznego. Zdania na ten temat są podzielone. Niektórzy badacze i klinicyści dotąd rezerwują łacińskie rozpoznanie anorexia mirabilis dla tych przypadków anoreksji psychicznej, które wpisane są w świat religijnych wierzeń i przekonań chorego. Widzą oni wiele podobieństwa pomiędzy obiema jednostkami, twierdzą jednak, że etiologia ich jest inna. Anoreńa mirabilis postrzegana jest przez nich jako powierzchowna, powiązana bardziej z kontekstem społecznym niż psychologicznym (Banks, 1992). Wraz z końcem średniowiecza przypadki „świętego jadłowstrętu" zaczęły zmieniać swój charakter. Stawały się wydarzeniem bardziej jarmarcznym niż religijnym. Pomiędzy wiekiem XVI a XVIII doszło do rozwoju fenomenu tak zwanych „poszczących dziewcząt". Wierzono, że jedząc mało lub w ogóle, nie umierały lub wręcz pozostawały w znakomitej kondycji. Już nie wyniszczone postem, a raczej tryskające zdrowiem prezentowane były na dworach i jarmarcznych odpustach. Aż do XIX wieku zyskiwały one lokalną, a czasem i szerszą sławę. Poszczące dziewczyny były postrzegane jako wyraz bożej obecności na ziemi, a później jako rodzaj naturalnego fenomenu. Zdarzało się, że tysiące ludzi, włączając w to królów, składało im wizyty, hojnie obsypując darami (Van Deth, Vandereyeken 1992).
źródło:http://www.ed.info.pl/content/view/53/44/

Gdy Nowy Rok staremu cyfrę zmienia,

Wszyscy - wszystkim ślą życzenia!

Przy tej pięknej sposobności,

Życzymy Wam dużo radości!